Kartel Rezerwy Federalnej – Osiem rodzin posiada USA #BIS, MFW, Bank Światowy

Zamiast tego potęga Ośmiu Rodzin została zwiększona wraz z utworzeniem MFW i Banku Światowego w Bretton Woods.

Bretton Woods stał się dobrodziejstwem dla Ośmiu Rodzin. MFW i Bank Światowy miały kluczowe znaczenie dla tego „nowego porządku światowego", pisze Dean Henderson w The Herland Report and Free21.

Firmy pod kontrolą Rockefellera to Exxon Mobil, Chevron Texaco, BP Amoco, Marathon Oil, Freeport McMoran, Quaker Oats, ASARCO, United, Delta, Northwest, ITT, International Harvester, Xerox, Boeing, Westinghouse, Hewlett-Packard, Honeywell, International Paper , Pfizer, Motorola, Monsanto, Union Carbide i General Foods.

Więc kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej i akcjonariuszami tych banków centralnych? Ta informacja jest znacznie ściślej strzeżona.

Moje zapytania do agencji regulacyjnych banków dotyczące udziałów w 25 największych amerykańskich holdingach bankowych otrzymały status ustawy o wolności informacji, zanim zostały odrzucone ze względu na „bezpieczeństwo narodowe".

To dość ironiczne, ponieważ wielu akcjonariuszy banku mieszka w Europie. Jednym z ważnych repozytorium bogactwa światowej oligarchii, do której należą te holdingi banków, jest US Trust Corporation – założona w 1853 r., a obecnie należąca do Bank of America. Niedawnym dyrektorem korporacyjnym i honorowym powiernikiem US Trust był Walter Rothschild.

Inni dyrektorzy to Daniel Davison z JP Morgan Chase, Richard Tucker z Exxon Mobil, Daniel Roberts z Citigroup i Marshall Schwartz z Morgan Stanley. JW McCallister, insider przemysłu naftowego z powiązaniami z House of Saud, napisał w The Grim Reaper, że informacje, które zdobył od saudyjskich bankierów, podają, że 80% udziałów w nowojorskim Banku Rezerw Federalnych – zdecydowanie najpotężniejszym oddziale Fed – ma zaledwie osiem rodzin. cztery z nich mieszkają w USA.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?   Są to Goldman Sachs, Rockefellers, Lehmans i Kuhn Loebs z Nowego Jorku; Rotszyldowie z Paryża i Londynu; Warburgowie z Hamburga; Lazardowie z Paryża; i Israel Moses Seifs z Rzymu.

CPA Thomas D. Schauf potwierdza twierdzenia McCallistera, dodając, że dziesięć banków kontroluje wszystkie dwanaście oddziałów Banku Rezerwy Federalnej.

Wymienia NM Rothschild z Londynu, Rothschild Bank of Berlin, Warburg Bank of Hamburg, Warburg Bank of Amsterdam, Lehman Brothers of New York, Lazard Brothers of Paris, Kuhn Loeb Bank of New York, Israel Moses Seif Bank of Italy, Goldman Sachs z Nowy Jork i JP Morgan Chase Bank z Nowego Jorku.

Schauf wymienia Williama Rockefellera, Paula Warburga, Jacoba Schiffa i Jamesa Stillmana jako osoby posiadające duże udziały w Fed. 

Schiffowie są wtajemniczeni w Kuhn Loeb.

Stillmanowie to osoby z Citigroup, które wżeniły się w klan Rockefellerów na przełomie wieków. Eustace Mullins doszedł do tych samych wniosków w swojej książce Sekrety Rezerwy Federalnej, w której pokazuje wykresy łączące Fed i jego banki członkowskie z rodzinami Rotszylda, Warburga, Rockefellera i innych.

Kontrola, jaką te rodziny bankowe sprawują nad światową gospodarką, jest nie do przecenienia i jest celowo owiana tajemnicą.

Ich korporacyjne ramię medialne szybko zdyskredytuje wszelkie informacje demaskujące ten prywatny kartel banków centralnych jako „teorię spiskową". Jednak fakty pozostają.

Historia House of Morgan: Bank Rezerwy Federalnej narodził się w 1913 roku, w tym samym roku, w którym zmarł potomek amerykańskiej bankowości J. Pierpont Morgan i powstała Fundacja Rockefellera. House of Morgan przewodniczył amerykańskim finansom z rogu Wall Street i Broad, działając jako quasi-amerykański bank centralny od 1838 roku, kiedy George Peabody założył go w Londynie.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?   

Peabody był współpracownikiem biznesowym Rotszyldów. W 1952 roku badacz Fed, Eustace Mullins, wysunął przypuszczenie, że Morganowie byli niczym więcej jak agentami Rotszylda.

Mullins napisał, że Rotszyldowie „… woleli działać anonimowo w USA za fasadą "JP Morgan & Company". Autor Gabriel Kolko stwierdził: „Działalność Morgana w latach 1895-1896 w sprzedaży amerykańskich obligacji na złoto w Europie opierała się na sojuszu z Domem Rotszyldów".

Finansowa ośmiornica Morgana szybko rowinęła swoje macki po całym świecie. Morgan Grenfell działał w Londynie. Morgan et Co rządził Paryżem. Kuzyni Rotszylda Lambert założyli Drexel & Company w Filadelfii.

W 1890 roku House of Morgan pożyczał bankowi centralnemu Egiptu, finansując rosyjskie koleje, wypuszczając obligacje brazylijskiego rządu prowincji i finansując projekty robót publicznych w Argentynie. Recesja w 1893 roku wzmocniła władzę Morgana.

W tym samym roku Morgan uratował rząd Stanów Zjednoczonych przed paniką bankową, tworząc syndykat mający na celu wsparcie rezerw rządowych dostawą złota Rotszylda o wartości 62 milionów dolarów. Morgan był siłą napędową zachodniej ekspansji w USA, finansując i kontrolując linie kolejowe w kierunku zachodnim poprzez fundusze głosowania.

W 1879 r. finansowana przez Morgana New York Central Railroad Corneliusa Vanderbilta przyznała preferencyjne stawki przewozowe raczkującemu monopolowi Standard Oil Johna D. Rockefellera, cementując relacje między Rockefellerami i Morganami. Dom Morganów znalazł się teraz pod kontrolą rodzin Rothschildów i Rockefellerów.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?  
Nagłówek w New York Herald brzmiał: „Królowie kolei tworzą gigantyczny trust". J. Pierpont Morgan, który kiedyś stwierdził: „Konkurencja jest grzechem", teraz radośnie wyraził opinię: „Pomyśl o tym."

Cały konkurujący ruch kolejowy na zachód od St. Louis znalazł się pod kontrolą około trzydziestu ludzi. Bankier Morgana i Edwarda Harrimana, Kuhn Loeb, miał monopol na koleje, podczas gdy dynastie bankowe Lehman, Goldman Sachs i Lazard przyłączyli się do Rockefellerów w kontrolowaniu amerykańskiej bazy przemysłowej.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?  
Więc kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej? W 1903 roku Osiem Rodzin założyło Banker's Trust. Benjamin Strong z Banker's Trust był pierwszym gubernatorem nowojorskiego Banku Rezerwy Federalnej.

Utworzenie w 1913 r. FEDu połączyło potęgę Ośmiu Rodzin z militarną i dyplomatyczną potęgą rządu USA.

Jeśli ich zagraniczne pożyczki nie zostaną spłacone, oligarchowie mogliby teraz wysłać amerykańską piechotę morską do ściągania długów. Morgan, Chase i Citibank utworzyli międzynarodowy syndykat pożyczkowy.

Dom Morganów był przytulny z brytyjskim domem Windsor i włoskim domem Savoy. Kuhn Loebs, Warburgs, Lehmans, Lazards, Israel Moses Seifs i Goldman Sachs również mieli bliskie powiązania z europejską rodziną królewską.

W 1895 roku Morgan kontrolował przepływ złota do i z USA. Pierwsza amerykańska fala fuzji była w powijakach i była promowana przez bankierów. W 1897 r. doszło do 69 fuzji przemysłowych. W 1899 było ich już dwanaście.

W 1904 r. John Moody – założyciel Moody's Investor Services – powiedział, że nie można mówić o oddzielnych interesach Rockefellera i Morgana. Nieufność publiczna narastała wobec rozprzestrzeniania się kombajnu.

Wielu uważało ich za zdrajców pracujących za stare europejskie pieniądze. Standard Oil Rockefellera, US Steel Andrew Carnegie i linie kolejowe Edwarda Harrimana były finansowane przez bankiera Jacoba Schiffa z Kuhn Loeb, który ściśle współpracował z europejskimi Rotszyldami.

Kilka stanów zachodnich zakazało bankierów. Populistyczny kaznodzieja William Jennings Bryan był trzykrotnie kandydatem Demokratów na prezydenta w latach 1896-1908. Głównym tematem jego antyimperialistycznej kampanii było to, że Ameryka wpadła w pułapkę „finansowej niewoli brytyjskiego kapitału".

Teddy Roosevelt pokonał Bryana w 1908 roku, ale rozprzestrzeniający się populistyczny pożar został zmuszony do uchwalenia ustawy antymonopolowej Shermana. Następnie poszedł za Standard Oil Trust. W 1912 odbyły się przesłuchania Pujo, dotyczące koncentracji władzy na Wall Street.

W tym samym roku pani Edward Harriman sprzedała swoje znaczne udziały w nowojorskim Guaranty Trust Bank JP Morgan, tworząc Morgan Guaranty Trust.

Sędzia Louis Brandeis przekonał prezydenta Woodrowa Wilsona, aby wezwał do zniesienia zazębiających się dyrekcji zarządów. W 1914 r. uchwalono ustawę antymonopolową Claytona. Jack Morgan – syn i następca J. Pierponta – odpowiedział, wzywając klientów Morgana, Remingtona i Winchestera, do zwiększenia produkcji broni.

Twierdził, że Stany Zjednoczone muszą przystąpić do I wojny światowej. Pobudzony przez Fundację Carnegie i inne fronty oligarchiczne, Wilson się zgodził. Jak Charles Tansill napisał w America Goes to War: „Jeszcze przed starciem broni francuska firma Rothschild Freres przekazała telegram do Morgan & Company w Nowym Jorku, sugerując uruchomienie pożyczki w wysokości 100 milionów dolarów, z której znaczna część miała być pozostawiona w USA, aby zapłacić za francuskie zakupy amerykańskich towarów".

House of Morgan sfinansował połowę amerykańskiego wysiłku wojennego, otrzymując jednocześnie prowizje za ustawianie wykonawców takich jak GE, Du Pont, US Steel, Kennecott i ASARCO. Wszyscy byli klientami Morgana.

Morgan sfinansował także brytyjską wojnę burską w Afryce Południowej i wojnę francusko-pruską. Paryskiej Konferencji Pokojowej w 1919 r. przewodniczył Morgan, który kierował wysiłkami odbudowy zarówno niemieckimi, jak i alianckimi. W latach trzydziestych populizm powrócił w Ameryce po tym, jak Goldman Sachs, Lehman Bank i inni skorzystali z krachu 1929 roku.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?  
Przewodniczący Komisji Bankowej Izby Reprezentantów Louis McFadden (D-NY) powiedział o Wielkim Kryzysie: „To nie był przypadek. To było starannie wymyślone wydarzenie… Międzynarodowi bankierzy starali się wywołać tutaj stan rozpaczy, aby mogli wyłonić się jako władcy nas wszystkich".

Senator Gerald Nye (D-ND) przewodniczył śledztwu w sprawie amunicji w 1936 roku. Nye doszedł do wniosku, że House of Morgan pogrążył Stany Zjednoczone w I wojnie światowej, aby chronić pożyczki i stworzyć kwitnący przemysł zbrojeniowy.

Nye później wyprodukował dokument zatytułowany The Next War, który cynicznie odnosił się do „starej sztuczki bogini demokracji", dzięki której Japonia mogła zostać wykorzystana do zwabienia USA do II wojny światowej.

W 1937 r. sekretarz spraw wewnętrznych Harold Ickes ostrzegał przed wpływem „60 rodzin Ameryki". Historyk Ferdinand Lundberg napisał później książkę pod tym samym tytułem. Sędzia Sądu Najwyższego William O. Douglas stwierdził: „Wpływ Morgana… najbardziej zgubny obecnie w przemyśle i finansach". Jack Morgan odpowiedział, popychając USA w kierunku II wojny światowej.

Morgan miał bliskie relacje z rodzinami Iwasaki i Dan – dwoma najbogatszymi japońskimi klanami – które były właścicielami odpowiednio Mitsubishi i Mitsui, odkąd firmy wyłoniły się z XVII-wiecznych szogunów.

Kiedy Japonia najechała Mandżurię, mordując chińskich chłopów w Nankinie, Morgan zbagatelizował ten incydent. Morgan miał również bliskie stosunki z włoskim faszystą Benito Mussolinim, podczas gdy niemiecki nazista dr Hjalmer Schacht był łącznikiem z Morgan Bank podczas II wojny światowej.

Po wojnie przedstawiciele Morgana spotkali się z Schachtem w Banku Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) w Bazylei w Szwajcarii. House of Rockefeller BIS jest najpotężniejszym bankiem na świecie, globalnym bankiem centralnym dla Ośmiu Rodzin, które kontrolują prywatne banki centralne prawie wszystkich krajów zachodnich i rozwijających się.

Pierwszym prezesem BIS był bankier Rockefeller Gates McGarrah – urzędnik Chase Manhattan i Rezerwy Federalnej.

McGarrah był dziadkiem byłego dyrektora CIA Richarda Helmsa. Rockefellerowie – podobnie jak Morganowie – mieli bliskie związki z Londynem. David Icke pisze w Children of the Matrix, że Rockefellerowie i Morganowie byli po prostu „goferami" dla europejskich Rothschildów.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?  
BIS jest własnością Rezerwy Federalnej, Banku Anglii, Banku Włoch, Banku Kanady, Narodowego Banku Szwajcarii, Nederlandsche Bank, Bundesbanku i Banku Francji.

Historyk Carroll Quigley napisał w swojej epickiej książce Tragedy and Hope, że BIS był częścią planu „stworzenia światowego systemu kontroli finansowej w prywatnych rękach, zdolnego zdominować system polityczny każdego kraju i gospodarkę świata jako całości… być kontrolowanym w feudalny sposób przez banki centralne świata działające w porozumieniu na podstawie tajnych porozumień".

Rząd Stanów Zjednoczonych był historycznie nieufny do BIS, bezskutecznie lobbując za jego upadkiem na powojennej konferencji w Bretton Woods w 1944 roku.

Zamiast tego potęga Ośmiu Rodzin została zwiększona wraz z utworzeniem MFW i Banku Światowego w Bretton Woods.

Rezerwa Federalna Stanów Zjednoczonych objęła udziały w BIS dopiero we wrześniu 1994 roku. BIS posiada co najmniej 10% rezerw monetarnych dla co najmniej 80 światowych banków centralnych, MFW i innych instytucji wielostronnych.

Służy jako pośrednik finansowy dla umów międzynarodowych, zbiera informacje o światowej gospodarce i służy jako pożyczkodawca ostatniej szansy, aby zapobiec globalnemu załamaniu finansowemu. BIS promuje program kapitalizmu monopolistycznego. W latach 90. udzielił Węgrom kredytu pomostowego, aby zapewnić prywatyzację gospodarki tego kraju.

Służył jako kanał dla finansowania przez osiem Rodzin faszysty Adolfa Hitlera – kierowanego przez J. Henry Schroedera z Warburga i Bank Mendelsohna z Amsterdamu. Wielu badaczy twierdzi, że BIS znajduje się na skraju światowego prania brudnych pieniędzy z narkotyków.

To nie przypadek, że BIS ma siedzibę w Szwajcarii, ulubionej kryjówce bogactw światowej arystokracji i siedzibie włoskiej loży masońskiej P-2 Alpina i Nazi International.

Inne instytucje kontrolowane przez Osiem Rodzin to Światowe Forum Ekonomiczne, Międzynarodowa Konferencja Monetarna i Światowa Organizacja Handlu.

Bretton Woods było dobrodziejstwem dla Ośmiu Rodzin. MFW i Bank Światowy miały kluczowe znaczenie dla tego „nowego porządku światowego". W 1944 roku Morgan Stanley i First Boston wprowadziły na rynek pierwsze obligacje Banku Światowego.

Francuska rodzina Lazardów bardziej zaangażowała się w interesy House of Morgan. Lazard Freres – największy francuski bank inwestycyjny – jest własnością rodzin Lazard i David-Weill – starych genueńskich potomków bankowych reprezentowanych przez Michelle Davive.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?  
Niedawnym prezesem i dyrektorem generalnym Citigroup był Sanford Weill. W 1968 roku Morgan Guaranty uruchomił Euro-Clear, bankowy system rozliczeniowy dla papierów wartościowych eurodolara z siedzibą w Brukseli. Było to pierwsze takie zautomatyzowane przedsięwzięcie. Niektórzy zaczęli nazywać Euro-Clear „Bestią".

Bruksela służy jako siedziba nowego Europejskiego Banku Centralnego i NATO. W 1973 r. urzędnicy Morgana spotkali się potajemnie na Bermudach, aby nielegalnie wskrzesić stary Dom Morganów, dwadzieścia lat przed uchyleniem ustawy Glass Steagal.

Morgan i Rockefellerowie zapewnili Merrill Lynch wsparcie finansowe, awansując go do Wielkiej Piątki amerykańskiej bankowości inwestycyjnej. Merrill jest teraz częścią Bank of America.

John D. Rockefeller wykorzystał swoje bogactwo naftowe, aby przejąć Equitable Trust, który w latach dwudziestych pochłonął kilka dużych banków i korporacji.

Wielki Kryzys pomógł skonsolidować władzę Rockefellera.

Jego Chase Bank połączył się z Manhattan Bank Kuhn Loeb, tworząc Chase Manhattan, cementując wieloletnie relacje rodzinne.

Bank został zidentyfikowany podczas przesłuchań w Kongresie jako jeden z trzech banków należących do Rothschildów w Stanach Zjednoczonych w latach 1870-tych, kiedy Rockefeller po raz pierwszy zarejestrował się jako Standard Oil of Ohio.

Jednym z partnerów Rockefeller Standard Oil był Edward Harkness, którego rodzina przejęła kontrolę nad Chemical Bank.

Innym był James Stillman, którego rodzina kontrolowała Manufacturers Hanover Trust. Oba banki połączyły się pod parasolem JP Morgan Chase.

Dwie córki Jamesa Stillmana poślubiły dwóch synów Williama Rockefellera. Obie rodziny kontrolują również dużą część Citigroup.

W branży ubezpieczeniowej Rockefellerowie kontrolują Metropolitan Life, Equitable Life, Prudential i New York Life. Banki Rockefellera kontrolują 25% wszystkich aktywów 50 największych amerykańskich banków komercyjnych i 30% wszystkich aktywów 50 największych firm ubezpieczeniowych.

Firmy ubezpieczeniowe – pierwsze w USA zostały założone przez masonów za pośrednictwem ich Woodman's of America – odgrywają kluczową rolę w przepychaniu pieniędzy na narkotyki na Bermudach.

Firmy pod kontrolą Rockefellera to Exxon Mobil, Chevron Texaco, BP Amoco, Marathon Oil, Freeport McMoran, Quaker Oats, ASARCO, United, Delta, Northwest, ITT, International Harvester, Xerox, Boeing, Westinghouse, Hewlett-Packard, Honeywell, International Paper , Pfizer, Motorola, Monsanto, Union Carbide i General Foods.

Fundacja Rockefellera ma bliskie powiązania finansowe zarówno z Fundacją Forda, jak i Carnegie. Inne rodzinne przedsięwzięcia filantropijne obejmują Rockefeller Brothers Fund, Rockefeller Institute for Medical Research, General Education Board, Rockefeller University i University of Chicago – które wytwarzają stały strumień skrajnie prawicowych ekonomistów jako apologetów międzynarodowego kapitału, w tym Miltona Friedmana.

Kartel Rezerwy Federalnej: Kto jest właścicielem Rezerwy Federalnej?   Rodzina jest właścicielem 30 Rockefeller Plaza, gdzie co roku zapala się narodowa choinka, oraz Rockefeller Center. 

David Rockefeller odegrał kluczową rolę w budowie wież World Trade Center .

Główny dom rodzinny Rockefellerów to ogromny kompleks w północnej części stanu Nowy Jork, znany jako Pocantico Hills. Posiadają również 32-pokojowy dupleks przy 5th Avenue na Manhattanie, rezydencję w Waszyngtonie, ranczo Monte Sacro w Wenezueli, plantacje kawy w Ekwadorze, kilka farm w Brazylii, posiadłość w Seal Harbor w stanie Maine i kurorty na Karaibach na Hawajach i Portoryko.

Rodziny Dulles i Rockefeller są kuzynami. Allen Dulles stworzył CIA, pomagał nazistom, zatuszował uderzenie Kennedy'ego ze swojej siedziby Komisji Warrena i zawarł umowę z Bractwem Muzułmańskim.

Brat John Foster Dulles przewodniczył fałszywej firmie Goldman Sachs, której ufa przed krachem giełdowym w 1929 r., i pomagał swojemu bratu w obaleniu rządów w Iranie i Gwatemali. Obaj byli wtajemniczonymi Skull & Bones, CFR (CFR) i masonami 33 stopnia.

Rockefellerowie odegrali kluczową rolę w tworzeniu zorientowanego na depopulację Klubu Rzymskiego w swojej rodzinnej posiadłości w Bellagio we Włoszech. Ich majątek Pocantico Hills dał początek Komisji Trójstronnej. Rodzina jest głównym fundatorem ruchu eugenicznego, który zrodził Hitlera, klonowanie ludzi i obecną obsesję na punkcie DNA w amerykańskich kręgach naukowych.

John Rockefeller Jr. kierował Radą Populacyjną aż do śmierci. Jego syn imiennik jest senatorem z Zachodniej Wirginii. Brat Winthrop Rockefeller był zastępcą gubernatora Arkansas i pozostaje najpotężniejszym człowiekiem w tym stanie.

W październiku 1975 roku w wywiadzie dla magazynu Playboy wiceprezydent Nelson Rockefeller, który był również gubernatorem Nowego Jorku, wyraził protekcjonalny światopogląd swojej rodziny: „Jestem wielkim zwolennikiem planowania – ekonomicznego, społecznego, politycznego, militarnego, totalnego planowania świata".

Ale ze wszystkich braci Rockefellerów to założyciel Komisji Trójstronnej (TC) i przewodniczący Chase Manhattan, David, stał na czele programu rodziny na skalę światową.

Nixon poprosił go, aby został sekretarzem skarbu, ale Rockefeller odmówił posady, wiedząc, że jego moc jest znacznie większa za kulisami.

Autor Gary Allen pisze w The Rockefeller File, że w 1973 roku „David Rockefeller spotkał się z dwudziestoma siedmioma głowami państw, w tym z władcami Rosji i czerwonych Chin". 

Po zamachu stanu Nugan Hand Bank/CIA w 1975 roku przeciwko premierowi Australii Goughowi Whitlamowi, jego wyznaczony przez Koronę Brytyjską następca Malcolm Fraser udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie po naradzie z Davidem Rockefellerem spotkał się z prezydentem Geraldem Fordem .