Niesławna niemiecka rodzina nazistów produkuje brytyjskie paszporty szczepionkowe

Wysiłki rządzących, by ograniczyć naszą indywidualną wolność, stają się coraz bardziej wyraźne. Ponieważ pandemia jest „argumentem", ograniczenia są szybko przepychane w kolejnych krajach.

W Wielkiej Brytanii narastają obecnie protesty przeciwko wprowadzeniu cyfrowych tzw. paszportów szczepionkowych, które ograniczą mieszkańcom dostęp do miejsc publicznych spotkań.

Nie tylko właściciele klubów nocnych, ale także rosnąca opinia w rządzącej partii torysów sprzeciwia się ograniczeniom wolności, które wiązałyby się z paszportami.

W porozumieniu z producentem paszportu szczepionkowego Entrust kryje się kolejny skandal. Firma jest własnością znanej niemieckiej rodziny nazistowskiej, rodziny Quandt, która była największymi wrogami Wielkiej Brytanii podczas II wojny światowej i która zbudowała swoje sukcesy biznesowe na poważnych przestępstwach przeciwko środowisku i wykorzystaniu ponad 50 000 więźniów obozów do pracy przymusowej. fabryki. 

Chociaż odegrali kluczową rolę w nazistowskim przemyśle wojennym, nigdy nie pociągnięto ich do odpowiedzialności za swoje zbrodnie. Wiele dokumentów i dowodów zostało usuniętych z archiwów.

Film o rodzinie Quandtów, nakręcony przez Erica Friedlera i Barbarę Siebert, ukazał się w 2007 roku i wymagał pięciu lat badań.

Brzmi jak kiepski żart. Lub dwa. Zakupy Wielkiej Brytanii cyfrowych paszportów szczepionek, warte wiele milionów dolarów, wygrał Entrust – amerykańska firma, której właściciele mają nazistowskie korzenie i dopuścili się łamania praw człowieka, ale udało im się uniknąć kary w procesach norymberskich po II wojnie światowej.

Oczywiście trzeba z czegoś zarabiać. Dlaczego by nie wykorzystać więźniów obozowych do pracy przymusowej w fabrykach i zbudować na tym fortunę? 

A dlaczego nie skorzystać z okazji, aby zarobić jeszcze więcej pieniędzy, produkując paszporty szczepionkowe dla Wielkiej Brytanii? Odpowiednik opasek z żółtą gwiazdą, które Żydzi musieli nosić podczas II wojny światowej. Dla globalistów wszystkie środki są dozwolone. Pieniądze zmywają brud do czysta.

Wielka Brytania wpłaca 840 000 funtów (nieco ponad 10 milionów koron szwedzkich) i wcześniej przekazała 250 000 funtów od brytyjskich podatników na produkcję cyfrowych paszportów szczepionkowych, którymi administruje NHS (National Health Service) za pośrednictwem aplikacji.

Prywatne firmy, takie jak restauracje, hotele, biura podróży, siłownie i inne, muszą zatem mieć prawo do wyboru, czy chcą wybierać swoich klientów za pomocą przepustek szczepionkwych. 

Prywatne firmy mogą robić, co chcą. Entrust prowadzi już interesy z cyfrowymi dokumentami tożsamości dla ponad 2000 klientów w 60 krajach i ma swoje macki głęboko zakorzenione w kilku departamentach rządowych USA, w tym w Departamencie Obrony, usługach pocztowych USA i Wielkiej Brytanii, głównych bankach i firmach ubezpieczeniowych, rządzie Kanady i kilka.

W 1987 roku rodzina Quandt kupiła firmę DataCard, która sprzedaje wszelkiego rodzaju karty bankowe, dowody osobiste i urządzenia do odczytu kart. W 2013 roku rodzina kupiła firmę Entrust, która sprzedaje cyfrowe paszporty szczepionkowe.

Nic nie wskazuje na to, że sprzedaż karnetów na szczepionki zostanie wstrzymana w Wielkiej Brytanii. Może rosnąć na całym świecie, jeśli narody tych krajów zgodzą się zrezygnować ze swojej wolności i integralności i zgodzą się na kontrolowanie swobody przemieszczania się.

Sprzeciw wobec wprowadzenia paszportów szczepionkowych rośnie, nawet w rządzącej brytyjskiej partii torysów. Poseł Andrew Bridgen oskarża rząd o „agresywne zmuszanie młodych ludzi do wstrzykiwania nieprzetestowanych tak zwanych szczepionek".

„Oznacza to bardzo poważne ograniczenia wolności ludzi bez odpowiednika w naszym kraju".

Brytyjski rząd zamierza wprowadzić karnety na szczepionki w klubach nocnych pod koniec września, ale zamierza także móc wykorzystać tę technologię w kontekście sportu, na uniwersytetach i nie tylko. 

Projekt nowej ustawy będzie przedmiotem debaty w parlamencie 6 września, a dziesiątki członków torysów już zdecydowało się głosować przeciwko propozycji rządu, jak informuje Financial Times .

Członkowie rządu przyznali, że celem przepustek na szczepionki na dostęp do klubów nocnych jest przekonanie większej liczby młodych Brytyjczyków do zaszczepienia się.

Podczas gdy 88 procent wszystkich dorosłych otrzymało dawkę szczepionki Covid-19, 66 procent osób w wieku od 18 do 29 otrzymało pierwszą dawkę.

Ten film z wiadomości wyemitowanej 20 maja odpowiada na obawy wielu Brytyjczyków dotyczące tego, co cyfrowe przepustki szczepionkowe mogą oznaczać dla ich prywatności i wolności.

Pomimo rosnącego sprzeciwu rząd Borisa Johnsona wynegocjował roczny kontrakt na cyfrowe paszporty szczepionkowe. Przetarg wygrała firma Entrust , należąca do znanej niemieckiej rodziny nazistowskiej, rodziny Quandt . 

W szwedzkich pieniądzach transakcja wynosi nieco ponad 19,2 miliarda koron szwedzkich. Rodzina stojąca za Entrust reprezentuje najwyższy szczebel arcy-wrogów nazistowskich Niemiec, z którymi Brytyjczycy walczyli i pokonali podczas II wojny światowej. To, że są teraz partnerami biznesowymi przez firmę produkującą narzędzia ograniczające brytyjską wolność, jest naprawdę ironiczne.

Rodzina Quandt jest najbogatszą rodziną w Niemczech z majątkiem w wysokości 20 miliardów euro. W 2018r. była ósmą najbogatszą rodziną na świecie. 

Zawsze udawało im się trzymać z dala od nagłówków i reflektorów, twierdząc, że żyją „jak każda rodzina". Tak skromny i dyskretny. Ale dzięki filmowi znajdującemu się powyżej, „Milczenie Quandtów" , stało się wiadome w 2007 roku, że rodzina w dużej mierze zbudowała swoją fortunę jako nazistowskich spekulantów na przymusowej pracy – prawdopodobnie tylko dlatego, że jako członkowie niemieckiej partii nazistowskiej NSDAP mieli pozwolenie na używanie więźniowie obozu jako robotnicy.

Oto lista najbardziej wpływowych członków rodziny:

Günther Quandt (1881-1954).

Jego synowie:

Herberta Quandta (1910-1982).

Haralda Quandta (1921-1967).

Żona Herberta:

Johanna Quandt (1926-2015).

Dzieci Herberta i Johanny:

Susanne Klatten (ur. 1962).

Stefan Quandt (ur. 1966).

Wszystko zaczyna się od Günthera Quandta (1881-1954). Odziedziczył po ojcu Emilu (1849-1925) przemysł włókienniczy i zarobił duże sumy na zamówieniach na mundury wojenne dla armii niemieckiej w czasie I wojny światowej. Kiedy wojna zakończyła się w 1918 roku, Günther Quandt był zamożnym człowiekiem, który mógł inwestować w więcej firm.

„Pieniądze to jego życie" to osąd o nim.

Kupił fabrykę akumulatorów Varta, fabrykę maszyn do szycia, srebrną firmę i duży udział w producencie samochodów Daimler. Fabryka baterii dostarczała niemieckim wojsku baterie do produkcji okrętów podwodnych, a więźniów obozowych wykorzystywała do pracy przymusowej.

Pierwsza żona Günthera Quandta zmarła na hiszpańską grypę w 1918 roku. Ożenił się ponownie ze znacznie młodszą Magdą Ritschel (miał 39 lat, ona 20) i miał z nią syna Haralda Quandta (1921-1967). 

Wcześniej miał synów Hellmutha Quandta i Herberta Quandta . Małżeństwo Günthera Quandta z młodą Magdą nie było szczęśliwe. Czuła, że jej mąż spędza zbyt dużo czasu na swoim biznesie, a za mało na niej. – Siedzę w złotej klatce – poskarżyła się. Para rozwiodła się w 1929 roku.

Była żona Günthera Quandta, Magda Ouandt (1901-1945) poznała Josepha Goebbelsa (1897-1945) w lutym 1931, dwa lata po rozwodzie Günthera Quandta. Goebbels, późniejszy minister propagandy w nazistowskim rządzie, pisał w swoim dzienniku po spotkaniu z Magdą:

„Złożyliśmy sobie przysięgę. Kiedy zwyciężymy Królestwo, staniemy się mężem i żoną. Jestem bardzo szczęśliwy. "

Pobrali się 19 grudnia 1931 i wyobrażali sobie wspólną świetlaną przyszłość. Na weselu świadkiem ślubu był przyszły kanclerz Rzeszy Adolf Hitler . On też bardzo lubił piękną Magdę.

Po ślubie Magda i Joseph Goebbels natychmiast zaczęli płodzić dzieci. W latach 1932-1940 było sześcioro dzieci, pięć córek i syna, i wszystkie otrzymały imiona zaczynające się na H, jak w Hitlerze. Goebbels pozostanie wierny Adolfowi Hitlerowi i jego wizji idealnego państwa narodowego, Trzeciej Rzeszy, aż do śmierci.

Pod koniec kwietnia 1945 roku sowiecka Armia Czerwona zaatakowała Berlin, a rodzina Goebbelsów przeniosła się do bunkra połączonego z bunkrem Adolfa Hitlera. Goebbelsowie zrozumieli, że koniec wielkiego Królestwa jest bliski, a Magda napisała rezygnację do swojego syna Haralda, który przebywał w obozie jenieckim w Afryce Północnej.

"Mój ukochany synu!

Teraz jesteśmy w bunkrze Führera już od sześciu dni - tato, sześcioro rodzeństwa i ja, aby dać naszemu narodowosocjalistycznemu życiu jedyny możliwy chwalebny koniec. Powinieneś wiedzieć, że zostałem tutaj wbrew woli ojca i że Führer jeszcze w ubiegłą niedzielę chciał mi pomóc się wydostać.

Ale znasz swoją matkę – mamy tę samą krew i dla mnie to nie było wątpliwości. Nasz genialny plan legł w gruzach, a wraz z nim wszystko, co piękne i cudowne, czego doświadczyłam w swoim życiu. Świat, który nadejdzie po Führerze i narodowym socjalizmie, nie jest już wart życia, dlatego zabrałem ze sobą dzieci, bo są zbyt dobre na przyszłe życie, a miłosierny Bóg mnie zrozumie, gdy dam im zbawienie ... Dzieciaki są cudowne. Nigdy nie narzekają i nie płaczą. Niech Bóg da mi siłę do wykonania ostatniego i najtrudniejszego. Pozostał nam tylko jeden cel: lojalność wobec Führera aż do śmierci.

Haraldzie, mój drogi synu - chcę ci przekazać to, czego nauczyłem się w życiu: bądź lojalny! Lojalny wobec siebie, lojalny wobec ludzi i lojalny wobec swojego kraju. Bądź z nas dumny i staraj się zachować nas w miłej pamięci ".

Dzień po samobójstwie Hitlera i Ewy Braun w bunkrze 30 kwietnia 1945 roku, sześciorgu dzieciom Josephowi i Magdzie Goebbelsom wstrzyknięto morfinę, tak że straciły przytomność i nie mogły się oprzeć, gdy śmiertelne kapsułki z cyjankiem zostały zmiażdżone w ich ustach. 

To sama Magda, przy pomocy osobistego chirurga Hitlera, SS-Obersturmbannführera Ludwiga Stumpfeggera (1910-1945), zamordowała dzieci. Ubrała je w długie białe koszule nocne i wiązane gumki we włosach dziewcząt.

Wkrótce potem Magda i Joseph Goebbels popełnili samobójstwo. Strumpfegger uciekł z bunkra po morderstwach dzieci i popełnił samobójstwo rozbijając szklaną ampułkę z cyjankiem potasowym. Jego szczątki odnaleziono dopiero po projekcie kabla w Berlinie w grudniu 1972 roku.

Przeskakujemy z powrotem do Günthera Quandta i cofamy się w czasie, do roku 1933. W tym samym roku, w którym Adolf Hitler został kanclerzem, Günther Quandt wstąpił do nazistowskiej partii NSDAP, co okazało się bardzo korzystne dla biznesu. 

Przekazał też nazistom bardzo dużą darowiznę pieniężną. W odwecie został szefem nazistowskiej gospodarki obronnej w 1937 r. i został mianowany Wehrwirtschaftsführer , tytuł, który pod rządami nazistów w latach 1933-1945 był zarezerwowany specjalnie dla liderów firm ważnych w produkcji amunicji. 

Celem nominacji było związanie liderów biznesu z niemieckimi siłami zbrojnymi i nadanie im swego rodzaju statusu wojskowego. Teraz Günther Quandt mógł sprzedawać broń najwyższym warstwom przywództwa kraju.

Nominacja oznaczała również, że jego firma otrzymała uprawnienia do zatrudniania pracowników, którzy w innym przypadku byli nielegalni, takich jak jeńcy wojenni. 

To przede wszystkim korzyść umożliwiła Güntherowi Quandtowi, a następnie jego synowi Herbertowi Quandtowi zbudowanie fortuny z pomocą jeńców wojennych, których wykorzystywali do niewolniczej pracy. Praca niewolnicza była rozległa – ponad 50 000 więźniów było wykorzystywanych do pracy przymusowej w fabrykach rodziny Quandt w Hanowerze, Berlinie, Stocken i Hagen od 1938 roku i przez całą II wojnę światową.

Na terenie fabryki baterii Varta w Hanowerze zbudowano własne obozy koncentracyjne, w tym obszar egzekucji, które działały we współpracy z SS . Więźniowie byli traktowani strasznie źle, gorzej niż niewolnicy. Zmuszano ich do pracy bez sprzętu ochronnego w toksycznych oparach ołowiu, bito ich i karmiono substandardową dietą. Czasami musieli pić wodę z ubikacji, bo nie dostawali wody.

Ani Günter Quandt, ani jego syn Herbert nie zostali oskarżeni na procesach norymberskich. Kiedy Günther Quandt zmarł w 1954 r., był właścicielem około 200 firm, z czego 30 proc. w koncernie samochodowym BMW (Bayerischen Motorenwerken, BMW, w Monachium. Majątek odziedziczyli synowie Herbert i Harald. Jego syn Hellmuth, urodzony w 1908 r., zmarł w 1927 roku.

W czasach braci Haralda Quandta i Herberta Quandta jako liderów firm rodzinnych rodzina Quandt stała się wiodącą i najbogatszą rodziną korporacyjną w Niemczech. 

Brat Haralda, Herbert Quandt (1910-1982) był bliski sprzedaży fabryki samochodów BMW firmie Daimler-Benz, ale zmienił zdanie i zwiększył swój udział do połowy firmy. Model BMW 1500 doprowadził prosto do sukcesu.

Harald Quandt (1921-1967) odziedziczył połowę majątku po ojcu. Skupił się na części metalowej i firmie Industriewerke Karlsruhe-Augsburg AG (IWKA). Zajmował stanowiska w zarządach wielu innych firm i był prezesem zarządu w fabryce baterii Varta. Zginął w katastrofie lotniczej w 1967 roku.

W 1940 roku Herbert Quant został członkiem zarządu fabryki akumulatorów AFA, później Varta AG oraz dyrektorem kadr w fabryce. W jego czasach co miesiąc umierało 40-80 robotników niewolniczych, zatrutych gazem i oparami ołowiu z produkcji akumulatorów. Robotnik przymusowy przeżył średnio sześć miesięcy. Fortuna Herberta Quandta rosła coraz bardziej.

W filmie jeden z robotników przymusowych, Duńczyk Carl-Adolf Sörensen, odwiedza pozostałości obozu koncentracyjnego i fabryki baterii, dokąd został deportowany w 1943 r., ponieważ był częścią duńskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej. Wielu jego współpracowników zmarło z powodu zatrucia ołowiem. On sam został zatruty ołowiem na całe życie.

„Wszystko, co mogę powiedzieć, to to, że to było piekło. Wraca do mnie jako koszmary do końca życia"  - mówi w filmie, mając wtedy 82 lata.

Film wymagał pięciu lat pracy badawczej . Rodzina Quandtów robiła wszystko, by nie zwracać na siebie uwagi.

Kiedy Herbert Quandt zmarł w 1982 roku, jego trzecia żona, Johanna Quandt (1926-2015) odziedziczyła nie tylko miliardy, ale także mit o transformacji BMW z chwiejnej firmy na krawędzi bankructwa w firmę odnoszącą sukcesy na całym świecie. Dziedzictwo zostało podzielone między nią a dwójką dzieci Susanne , ur. 1962, wyszła za mąż za Klattena i Stefana , ur. 1966.

Stefan Ouandt zasiada w zarządzie BMW. Susanne Klatten mieszka w Monachium z mężem i trójką dzieci i rzadko pojawia się publicznie. Od 2009 roku sama posiada wszystkie udziały w firmie farmaceutycznej Altana .

To ona i jej brat czerpią teraz korzyści z genialnej umowy Entrust z brytyjskimi paszportami szczepionek. Oboje żyją życiem z dala od wszelkiego rozgłosu i odmawiają odpowiedzi na pytania dotyczące zbrodni ich przodków.