WEF wydaje przewodnik - jak manipulować opinią publiczną!

Teoria reklamy opiera się na „Hierarchii efektów ramowych", która sugeruje, że „klienci najpierw myślą, potem czują, a potem robią". WEF uważa, że ​​decydenci na całym świecie obecnie kierują się wyłącznie osobami, które są już zainteresowane zaszczepieniem się przeciwko COVID-19, dlatego zalecają, aby w celu przekonania sceptyków aby urzędnicy uciekali się do trzech prostych metod przymusu i manipulacji.

Pierwszym krokiem, jaki WEF zaleca urzędnikom służby zdrowia, jest „zwiększenie wiedzy i przezwyciężenie dezinformacji". Dotyczy to fazy „myślenia" teorii reklamy i stwierdza, że ​​przedstawiciele władz lokalnych proaktywnie docierają do sceptyków i edukują ich za pomocą „mediów, takich jak rozmowy telefoniczne, poczta bezpośrednia, telewizja, billboardy i kanały cyfrowe".

Dlaczego to polecają? Ponieważ dzięki badaniom WEF wierzy, że ludzie „prawdopodobnie uwierzą, że proces opracowywania i zatwierdzania szczepionek był pospieszny, z niedocenianymi skutkami ubocznymi". Problem z opinią WEF polega na tym, że ludzie słusznie sądzą, że proces opracowywania i zatwierdzania był pospieszny. Mają też rację, sądząc, że skutki uboczne są niedostatecznie zgłaszane. To nie jest opinia, to fakt.

Średni czas potrzebny na dopuszczenie szczepionek do obrotu wynosi około ośmiu lat. W ciągu 11 miesięcy po opracowaniu szczepionek COVID-19, zaczęli podawać je ogółowi społeczeństwa, ale nawet wtedy nie zostały zatwierdzone jak inne szczepionki, ale otrzymały awaryjne zatwierdzenie. Dlaczego były licencjonowane tylko do użytku w sytuacjach awaryjnych? Ponieważ są jeszcze na trzecim etapie badań, a więc eksperymentalnych. Zatwierdzenie w nagłych wypadkach oznacza, że ​​producent szczepionki nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody wynikające z działania szczepionki.

Co do zaniżania działań niepożądanych (NOP)? Czy słyszałeś kiedyś o systemie żółtej karty MHRA? Wiele osób tego nie zrobiło i właśnie dlatego niepożądane reakcje są zaniżone. W ramach systemu żółtej karty ludzie mogą zgłaszać skutki uboczne, których doświadczyli w wyniku szczepionek COVID-19, a sama MHRA uważa, że ​​faktycznie zgłaszanych jest tylko 1% – 10% skutków ubocznych.

To sprawia, że ​​faktyczna liczba działań niepożądanych i zgonów zgłaszanych w ramach programu jest dość przerażająca, jeśli weźmie się pod uwagę niedostateczne zgłaszanie. W końcu, zgodnie z 21. aktualizacją rządu Wielkiej Brytanii / MHRA na temat działań niepożądanych po szczepionkach Covid-19, wystąpiło 973,425 działań niepożądanych, od łagodnych do bardzo poważnych, i 1356 zgonów do 16 czerwca 2021 r.

Drugim krokiem, który WEF zaleca urzędnikom zdrowia publicznego, jest propaganda i zastraszanie. Dotyczy to „fazy uczuć" teorii reklamy i stwierdza, że ​​osoby odmawiające szczepień powinny być bombardowane telefonami i rozmowami oraz nękane w mediach społecznościowych, aby przekonać ich do wstrzyknięcia COVID-19.

WEF sugeruje również, że innym sposobem na poprawę stanu umysłu sceptyków szczepionkowych jest wykorzystanie strachu przed utratą (FOMO), zarówno w sferze społecznej, jak i w sferze ekonomicznej. Aby to osiągnąć, WEF zaleca, aby urzędnicy zdrowia publicznego stosowali taktyki, które wywołują poczucie winy i żal.

Sugerują, że można to zrobić w podobny sposób, jak z powodzeniem zrobiono w Kanadzie w latach 30. i 40. XX wieku w walce z błonicą. W tamtym okresie ludzie używali komunikatów typu „jeśli twoje dzieci umrą na błonicę, to twoja wina, ponieważ zdecydowałeś się nie podejmować wysiłku, aby się przed nią uchronić".

Problem polega na tym, że szczepionki COVID-19 nie zapobiegają zakażeniu ani przenoszeniu, więc używanie wiadomości zgodnie z zaleceniami WEF jest przymusem i nie oznaczałoby świadomej zgody na szczepienie, ponieważ dana osoba byłaby bardzo źle poinformowana.

Udowodniono, że szczepionki przeciw COVID-19 tylko zmniejszają ryzyko hospitalizacji lub zgonu z powodu COVID-19, ryzyko, które jest już niewiarygodnie małe dla większości ludzi, średnio około 0,02%.

Ograniczone testy, które zostały przeprowadzone, mierzyły jedynie, czy zaszczepiona osoba zachorowała na poważną chorobę po zakażeniu COVID-19, ale testy te były wadliwe, ponieważ nikt nie był narażony na wirusa podczas badania, mierzyły tylko, co się stało, gdy byli w populacji ogólnej.