Wenecka czarna szlachta i koncepcja oligarchii

W centrum oligarchii znajduje się idea, że ​​pewne rodziny rodzą się, by rządzić jako arbitralna elita, podczas gdy zdecydowana większość danej populacji jest skazana na ucisk, poddaństwo lub niewolnictwo. 

Przez większość minionych 2500 lat rozpoznawano oligarchów dzięki ich poparciu dla pism filozoficznych Arystotelesa i odrzuceniu epistemologii Platona.

Arystoteles twierdził, że niewolnictwo jest instytucją niezbędną, ponieważ niektórzy rodzą się, by rządzić, a inni, aby być rządzeni. Zredukował także kwestię ludzkiej wiedzy do najokrutniejszej pewności zmysłowej i postrzegania „faktów". Formalizm Arystotelesa jest środkiem do zabijania ludzkiej kreatywności, a zatem reprezentuje absolutne zło. Zło to wyraża bestialski pogląd oligarchów, że ludzie są tym samym co zwierzęta.

Oligarchowie identyfikują bogactwo wyłącznie w kategoriach pieniężnych i praktykują lichwę, monetaryzm i grabież kosztem postępu technologicznego i produkcji fizycznej. Oligarchowie zawsze byli kojarzeni z arbitralnym odrzucaniem prawdziwych odkryć naukowych i metod naukowych na rzecz otwartej antynauki lub bardziej subtelnej obskurantystycznej pseudonauki.

Oligarchia od tysiącleci wierzyła, że ​​Ziemia jest przeludniona; oligarchiczny komentarz do wojny trojańskiej brzmiał, że konflikt ten był konieczny, aby zapobiec uciskaniu przez większą liczbę ludzi „Matki Ziemi". Nieustannie podkreślali rasę i cechy rasowe, często jako środek usprawiedliwiania niewolnictwa.

W stosunkach międzynarodowych oligarchowie zalecają takie metody jak geopolityka, rozumiana jako metoda „dziel i rządź", która pozwala zwyciężyć jednemu mocarstwu, ogrywając swoich adwersarzy jeden przeciwko drugiemu. Polityka oligarchiczna dąży do utrzymania równowagi sił wśród takich adwersarzy dla własnej korzyści, ale ta próba zawsze kończy się niepowodzeniem na dłuższą metę i prowadzi do nowych wojen.

Istotę oligarchizmu streszcza idea imperium, w którym elita identyfikująca się jako rasa panów rządzi zdegradowaną masą niewolników lub innych uciskanych ofiar. Jeśli pozwoli się oligarchicznym metodom zdominować sprawy ludzkie, zawsze powodują one kryzys cywilizacyjny z kryzysem gospodarczym, wojną, głodem, zarazą i zarazą.

Przykładami tego są XIV-wieczna czarna zaraza i wojna trzydziestoletnia (1618-48), które mają powiązania z wenecką inteligencją.

Społeczeństwo postindustrialne i kryzys instrumentów pochodnych w naszych czasach niosły ze sobą potencjał nowego upadku cywilizacji. Ten kryzys można odwrócić jedynie poprzez odrzucenie w praktyce aksjomatów mentalności oligarchicznej.

Filarem systemu oligarchicznego jest majątek rodzinny, czyli fondo, jak nazywa się go po włosku. Ciągłość rodzinnej fortuny, która zarabia pieniądze na lichwie i grabieży, jest często ważniejsza niż biologiczna ciągłość między pokoleniami rodziny, która jest właścicielem fortuny.

Trochę historii

Długa i kręta droga ludów przez historię widzi Chazarów w Ziemi Świętej i część Kananejczyków ostatecznie w północnych Włoszech, przyjmując nazwę „Sepharvaim" dla zwodniczych celów. Później stali się znani jako Wenecjanie, a poprzez małżeństwo z europejskimi rodzinami królewskimi i arystokracją, „czarną szlachtą".

W przedchrześcijańskim świecie wokół Morza Śródziemnego oligarchiczne siły polityczne obejmowały Babilon w Mezopotamii. Potępiona w Apokalipsie św. Jana Bożego „nierządnica babilońska" nie jest konstruktem mistycznym, ale bardzo specyficznym kartelem rodzin oligarchicznych. Inne ośrodki oligarchiczne to Hiram z Tyru i Fenicjanie. Imperium perskie było oligarchią. W świecie greckim centrum oligarchicznej bankowości i wywiadu była Świątynia Apolla w Delfach, której agentami byli Likurg ze Sparty, a później Arystoteles.

W Wenecji największym fondo było ufundowanie bazyliki św. Marka, która była ściśle związana ze skarbem państwa weneckiego, a która wchłaniała rodzinne fortuny szlachty zmarłej bez spadkobierców. To fondo było zarządzane przez prokurentów św. Marka, którego pozycja była jedną z najpotężniejszych w systemie weneckim.

Wokół tego centralnego fondo zgrupowano indywidualne fortuny rodzinne wielkich rodów oligarchicznych, takich jak Mocenigo, Cornaro, Dandolo, Contarini, Morosini, Zorzi i Tron. Kiedy wenecka oligarchia przeniosła wiele swoich rodzin i aktywów do północnej Europy, weneckie fondi stało się zalążkiem wielkiego Banku Amsterdamskiego, który zdominował Europę w XVII wieku, oraz Banku Anglii, który stał się wiodącym bankiem osiemnastego wieku.

Wenecja była wrogiem Karola Wielkiego. Syn Karola Wielkiego, król Włoch Pepin, bezskutecznie próbował podbić lagunę wenecką. Karol Wielki został zmuszony do uznania Wenecji za część wschodniego lub bizantyjskiego imperium pod ochroną cesarza Nicefora. Wenecja nigdy nie była częścią cywilizacji zachodniej.

W ciągu następnych czterech stuleci Wenecja rozwinęła się jako druga stolica Cesarstwa Bizantyjskiego poprzez sojusze małżeńskie z niektórymi dynastiami bizantyńskimi i konflikty ze Świętym Cesarstwem Rzymskim z siedzibą w Niemczech. Gospodarka wenecka rozwijała się dzięki lichwie i niewolnictwu. W 1082 Wenecjanie mieli prawo do wolnego od podatku handlu w całym Cesarstwie Bizantyjskim.

Wenecjanie byli jednym z głównych czynników stojących za wyprawami krzyżowymi przeciwko władzy muzułmańskiej we wschodniej części Morza Śródziemnego. Podczas czwartej krucjaty w 1202 r. Wenecjanie użyli armii francuskich rycerzy feudalnych, aby zdobyć i złupić Konstantynopol, prawosławne miasto chrześcijańskie, które było stolicą Cesarstwa Bizantyjskiego.

W 1200 roku Wenecjanie, obecnie u szczytu swojej potęgi militarnej i morskiej, postanowili stworzyć nowe Cesarstwo Rzymskie z centrum w Wenecji. Rozszerzyli się na wyspy greckie, Morze Czarne i kontynent włoski. Pomogli pokonać władców Hohenstaufów w Niemczech i Włoszech. Wenecki wywiad pomagał Czyngis-chanowi, gdy atakował i niszczył siły, które oparły się Wenecji.

Wenecjanie spowodowali śmierć poety i działacza politycznego Dantego Alighieri, który rozwinął koncepcję nowoczesnego suwerennego państwa narodowego w opozycji do weneckich planów imperium. Seria wojen z Genuą doprowadziła później do faktycznego połączenia Wenecji i Genui. Weneccy bankierzy, często nazywani Longobardami, zaczęli plądrować wiele części Europy za pomocą lichwiarskich pożyczek.

Angielski Henryk III w latach po 1255 stał się niewypłacalny po zaciągnięciu ogromnych pożyczek lombardowych na finansowanie wojen zagranicznych na 120-180 procent. Transakcje te stworzyły podstawę Partii Weneckiej w Anglii. Kiedy bankierzy lombardzcy zbankrutowali, ponieważ Anglicy nie zapłacili, nastąpił kryzys w europejskiej gospodarce. Doprowadziło to do nowego upadku cywilizacji europejskiej, w tym do wybuchu czarnej zarazy, która wyludniła kontynent.

Pośród chaosu Wenecjanie zachęcali swego sojusznika, Edwarda III z Anglii, do prowadzenia wojny z Francją w konflikcie, który przekształcił się w wojnę stuletnią (1339-1453), która pogrążyła Francję w chaosie, zanim św. Joanna d'Arc pokonała Anglików. Potem nastąpiły Wojny Róż w Anglii. W wyniku dominacji Wenecji XIV wiek stał się katastrofą cywilizacyjną.

W środku kryzysu 1300 roku przyjaciele Dantego i Petrarki położyli podwaliny pod włoski Złoty Renesans, który osiągnął swój punkt kulminacyjny wraz z Mikołajem z Kuzy, papieżem Piusem II i sponsorowanym przez Medici Soborem Florenckim w 1439 roku. Wenecjanie walczyli z Renesansem za pomocą polityki ekspansji na kontynencie włoskim, czyli terra firma, co sprowadziło ich na przedmieścia Mediolanu. Bardziej fundamentalnie, Wenecjanie promowali pogańską filozofię Arystotelesa przeciwko chrześcijańskiemu platonizmowi Florentczyków.

Około 1400 r. europejskie ośrodki władzy połączyły się w dwa obozy: Gibelinów, którzy wspierali rodzinę Hohenstaufów, oraz Gwelfów z Welf, niemieckiego księcia, który rywalizował z Fryderykiem o kontrolę nad Świętym Cesarstwem Rzymskim. Papież sprzymierzył się z Gwelfami. Cała nowoczesna historia Europy wywodzi się bezpośrednio z walki między tymi dwoma mocarstwami.

Gwelfowie zwani są również Neri, Czarnymi Gwelfami lub Czarną Szlachtą i wspierali Wilhelma Orańskiego w jego przejęciu tronu Anglii, co ostatecznie zaowocowało utworzeniem Banku Anglii i Kompanii Wschodnioindyjskiej.

Kiedy Kuzie i jego przyjaciołom udało się zjednoczyć Kościół rzymskokatolicki, prawosławny i inne kościoły wschodnie na soborze florenckim, Wenecjanie próbowali sabotować ten wynik.

Wenecjanie próbowali wykorzystać potęgę nowych państw narodowych, zwłaszcza Francji, do zmiażdżenia Mediolanu i umożliwienia dalszej ekspansji weneckiej. Ale ambasadorowie króla Francji i cesarza austriackiego spotkali się w Cambrai w grudniu 1508 roku i zgodzili się na utworzenie ligi europejskiej w celu rozczłonkowania Wenecji.

Bezpośrednim celem Wenecjan zawsze był Mediolan, a szerszym – papiestwo.

Reformacja jako wybieg

Czołową postacią reformacji protestanckiej, pierwszym protestantem we współczesnej Europie, był wenecki kardynał Gasparo Contarini, który był także przywódcą katolickiej kontrreformacji. Contarini był uczniem arystotelesa z Padwy Pietro Pomponazziego, który zaprzeczał nieśmiertelności duszy ludzkiej. Contarini był pionierem protestanckiej doktryny zbawienia wyłącznie przez wiarę, bez względu na dobre uczynki miłosierdzia.

Zorganizował grupę włoskich protestantów zwaną gli spirituali, w tym oligarchów takich jak Vittoria Colonna i Giulia Gonzaga. Sieci Contariniego zachęcały i chroniły Marcina Lutra, a później Jana Kalwina z Genewy. Contarini wysłał swojego sąsiada i krewnego Francesco Zorzi do Anglii, aby wesprzeć plan króla Henryka VIII dotyczący rozwodu z Katarzyną Aragońską.

W miarę postępów kontrreformacji sieci Contarini podzieliły się na dwa skrzydła – pro-protestanckie spirituali, które później przekształciły się w giovani i które obsługiwały rosnące sieci we Francji, Holandii, Anglii i Szkocji. Drugim skrzydłem byli zelanti, zorientowani na represje i inkwizycję, których typem był papież Paweł IV Caraffa. 

Zelanti przekształciło się w partię oligarchiczną zwaną vecchi, która obsługiwała weneckie sieci w Watykanie i katolickich dominiach Habsburgów. Widoczny konflikt obu grup został zaaranżowany, aby służyć projektom weneckim.

Pauza na oddech

Oczywistą krytyką jest tutaj to, że wydaje się to nadmiernie przypisywać wpływy Wenecjanom, kiedy we wszystkich państwach narodowych byli rodzimi oligarchowie i tyrani, wszyscy realizujący własne marzenia o ekspansji i podboju.

Tak jest, ale trzeba pamiętać o trzech czynnikach – Longobardowie, którzy finansowali w tym czasie wszystkie europejskie potęgi przeciwko sobie, papiestwo, które oznaczało [do czasu Henryka VIII], że z Włoch ciągle napływały dictum, rozkazy a Kościół miał: przez wieki najsilniejszy uścisk w sercach i umysłach mężczyzn i kobiet w całej Europie, a potem była intryga, służby wywiadowcze i małżeństwa z wielkimi rodzinami Europy przez samych Wenecjan.

Małżeństwo Henryka z Katarzyną samo w sobie ilustruje, do jakiego stopnia monarchia angielska nie była w żaden sposób oderwana od Europy i izolacjonistyczna. Zobacz, jak reformacja dotarła do Anglii.

Kim właściwie były i kim są te mieszane małżeństwa powiązane z Wenecjanami?

Rodziny rządzące starej linii, które wierzą, że mają prawo rządzić światem, ponieważ pochodzą od cesarzy starożytnych rzymskich i tak zwanych „świętych" imperiów rzymskich, składają się z 13-15 rodzin „błękitnej krwi", w tym : Rotszyld; Kuhna; Loeb; Lehmana; Rockefellera; Sacha; Warburga; Lazard; Morze; Goldmana; Schiffa; Morgana; Schrödera; Bush i Harriman.

Inne nazwiska to: rodzina Giustiniani z Rzymu i Wenecji, która wywodzi swój rodowód od cesarza Justyniana; Sir Jocelyn Hambro z Hambros (Merchant) Bank; Pierpaolo Luzzatti Fequiz, którego rodowód sięga sześciu wieków wstecz do najstarszych weneckich Luzzato i Umberto Ortolaniego ze starożytnej rodziny Czarnej Szlachty o tej samej nazwie.

Innymi starymi weneckimi czarnymi szlachcicami i członkami zarządu ASG i RAS są rodzina Doria, finansiści hiszpańskich Habsburgów, Elie de Rothschild z francuskiej rodziny Rotszyldów, baron August von Finck (Finck, drugi najbogatszy człowiek w Niemczech, obecnie nieżyjący), Franco Orsini Bonacassi ze starożytnego Orsini, który wywodzi swój rodowód od starożytnego rzymskiego senatora o tym samym nazwisku, rodziny Alba, której rodowód sięga wielkiego księcia Alby i barona Pierre'a Lamberta, kuzyna belgijskiej rodziny Rothschildów.

Czy ktoś kiedykolwiek zastanowił się, co właściwie oznaczało Święte Cesarstwo Rzymskie?

Powrót do historii

Władza Gwelfów rozciągała się przez włoskie centra finansowe na północ od Francji w Lombardii. Lombard po niemiecku oznacza „bank depozytowy", a Longobardowie byli bankierami dla całego średniowiecznego świata. Później przenieśli operacje na północ do Hamburga, potem do Amsterdamu i wreszcie do Londynu.

Guelphowie rozpoczęli handel niewolnikami z koloniami. Gwelfowie, aby wspomóc kontrolę finansów i polityki, utrwalali kulty gnostyczne, które ostatecznie rozwinęły się u Różokrzyżowców, Unitarian, w Towarzystwie Fabiańskim i Światowej Radzie Kościołów. Wschodnioindyjska firma wraz z Johnem Stuartem Millem sfinansowała Uniwersytet Londyński. 

Przyjaciel Milla, historyk George Grote, założyciel Uniwersytetu Londyńskiego, przekazał 6000 funtów na badanie „zdrowia psychicznego", które zapoczątkowało światowy ruch „zdrowia psychicznego".

Banca Commerciale d'Italia, Banca Privata, Banco Ambrosiano, Netherlands Bank, Barclays Bank, Banco del Colombia, Banco de Ibero-America. Szczególnie interesujący jest Banca del la Svizzeria Italiana (BSI) – ponieważ obsługuje inwestycje kapitału ucieczki do i ze Stanów Zjednoczonych – głównie w dolarach i obligacjach amerykańskich – zlokalizowany i odizolowany w „neutralnym" Lugano, centrum kapitału ucieczki dla czarnej weneckiej szlachty. 

Lugano nie znajduje się we Włoszech ani w Szwajcarii i jest swego rodzaju strefą ciemności dla podejrzanych operacji lotniczych. George Ball, który posiada duży pakiet akcji BSI, jest wybitnym „wtajemniczonym" i przedstawicielem banku w USA.

W traktacie werońskim z 1822 r. (między Austrią, Francją, Prusami i Rosją) jezuici zgodzili się zniszczyć konstytucję USA i stłumić wolność USA. Ich metody obejmowały niszczenie wolności słowa, niszczenie i tłumienie prasy, powszechną cenzurę, podtrzymywanie współpracy z papieżem i duchowieństwem w celu wykorzystania religii do utrzymywania biernego posłuszeństwa narodów i finansowania wojen przeciwko krajom z rządami przedstawicielskimi.

Monarchowie, którzy podpisali ten traktat, zostali ostatecznie usunięci. Większość z tych rodzin jest bardzo zamożna i może być dziś potężniejsza niż wtedy, gdy zasiadali na tronach. Są znani jako Czarna Szlachta. Prywatnie rodziny te odmawiają uznania jakiegokolwiek prawa do rządzenia poza własnym. Fakt, że traktat ten został zawarty dawno temu, nie oznacza, że ​​jest nieważny. Traktat został umieszczony w Rejestrze Kongresu 25 kwietnia 1916 r. przez senatora Owena.

Dzisiejsza sytuacja

Włochy, a w szczególności Wenecja, są bardzo ważne pod względem strategicznym, ponieważ:
1. są najbliżej Bliskiego Wschodu i
2. są bramą dla narkotyków wchodzących do Europy z Iranu i Libanu.

Po utworzeniu w 1968 r. Klubu Rzymskiego, organu wywodzącego się z tej czarnej szlachty, w socjalistyczny sposób zaczęły się dziać różne rzeczy – powstanie paryskie, Czerwone Brygady, upadek różnych reżimów i sprawa Aldo Moro, w której śledczy odkryli, że stare rodziny w jakiś sposób zainteresowały się tą sprawą z nie do końca jasnych powodów.

Peccei z Klubu Rzymskiego stał na czele Rady Ekonomicznej Instytutu Atlantyckiego przez trzy dekady, podczas gdy był dyrektorem generalnym był Giovanni Agnelli z Fiat Motor Company . Agnelli, członek starożytnej włoskiej rodziny, odgrywający wiodącą rolę w projektach rozwojowych w Związku Radzieckim. 

Klub Rzymski jest organizacją zrzeszającą anglo-amerykańskich finansistów i starych rodzin europejskich, szczególnie w Londynie, Wenecji i Genui.
Stąd odniesienie w poprzednim poście do królowej, która czasami pływała w pobliżu Wenecji w Wielkiej Brytanii.

Ich kluczową rolą, zgodnie z artykułem z lat 90., z którego to wziąłem, jest tworzenie i zarządzanie recesjami gospodarczymi i ewentualnymi depresjami. Konwulsje społeczne na skalę globalną, po których następują depresje, to jedyny realny sposób na stworzenie „dobrobytu" odbiorców przyszłości i szeregu stanów niań. To funkcja długoterminowa, w międzyczasie sprzątanie na rynkach finansowych w miarę ich rozwoju.

Jednemu z ich członków, Etienne D'Avignon, przydzielono zadanie upadku przemysłu stalowego w USA i jak pokazał Traktat Werony, europejskie rodziny mają spore zainteresowanie USA i vice versa – stąd wpis do Kongresu.

Trudniejszy do ustalenia jest Jacques Soustelle, finansowany przez szwajcarską rodzinę Oltramaire, która kierowała jednym z centrów zabójstw z Konfederacji Helvetica. Innym interesującym fragmentem, dla mnie, był Richard Gardner, który wżenił się w stare rodziny we Włoszech i zapewnił jeszcze więcej połączeń między Włochami a Stanami.

Tu nie chodzi tylko o pieniądze. Dotyczy to także kultury i nauki, a konflikt ten odgrywa ogromną rolę w głównych ruchach społecznych we współczesnej historii.

Cała europejska historia od XV wieku w Europie i na świecie była zdominowana przez konflikt kulturowy między promieniującym wpływem renesansu a przeciwstawną, zapoczątkowaną przez Wenecję siłą tak zwanego „Oświecenia".

Wreszcie obecnie

To jest siła, przeciwko której my, skromni Davidowie ze świata Przymierza Albionu, próbujemy się zmierzyć, nasza siła opiera się jedynie na legalności samych ludzi, obywateli kraju.

Autorzy: dr Webster Griffin Tarpley i James Higham