Skorumpowany Enron i oszustwo związane z traktatem klimatycznym z Kioto

W latach 90. Enron Corporation był właścicielem i operatorem międzystanowej sieci gazociągów gazowych i stał się liderem w obrocie instrumentami pochodnymi, głównie gazem ziemnym, energią elektryczną i pasmem internetowym. Dyrektorzy Enronu byli mistrzami „rynkowymi" manipulatorami. Przed upadkiem firmy w szale oszustw i bankructwa 3 grudnia 2001 r. Enron zatrudniał około 29 000 pracowników i w 2000 r. zgłaszał fałszywe przychody w wysokości prawie 101 miliardów dolarów. " przez sześć kolejnych lat.

Skandal z Enronem zniweczył jedną z firm księgowych z Wielkiej Piątki, Arthur Andersen , która przez lata była głównym audytorem Enronu. Uznano go winnym utrudniania wymiaru sprawiedliwości za zniszczenie dokumentów związanych z audytem Enronu.

Enron lobbował na rzecz nieuregulowanych rynków. Gdy udało się to osiągnąć za administracji Reagana, Enron dokonał poważnej zmiany strategii, aby podążać za nieuregulowanymi rynkami na spotkaniu, które stało się znane jako spotkanie „przyjdź do Jezusa".

Następnie Enron przyjął praktyki księgowe oparte na mark-to-market , zgłaszając dochód i wartość aktywów po ich koszcie zastąpienia (czyli „wymyśl wszystko, co chcesz"). Skazany przestępca Andy Fastow został sprowadzony do utworzenia „spółek pozabilansowych" jako metody ukrywania przedsięwzięć tracących pieniądze.

W rzeczywistości firmę prowadzili psychopaci. 17 kwietnia 2001 r., w czasie, gdy analitycy wciąż przyglądali się sytuacji, dyrektor generalny Enronu, Jeffrey Skilling, wygłosił niesławny komentarz podczas telekonferencji z analitykami finansowymi. W odpowiedzi na sceptyka Richarda Grubmana , który stwierdził: „Wiesz, jesteś jedyną instytucją finansową, która nie może sporządzić bilansu ani rachunku przepływów pieniężnych ze swoich zarobków", Skilling odpowiedział: „Bardzo dziękuję, doceniamy to… dupek."

Później odkryto, że wiele zarejestrowanych aktywów i zysków Enronu było zawyżonych lub nawet całkowicie fałszywych i nieistniejących.

Skilling i wielu dyrektorów firmy sprzedało własne akcje Enronu o wartości 924 milionów dolarów na kilka miesięcy przed upadkiem i złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości, osiągając znaczny zysk. Zawsze kreatywny, jego obrona przedstawiła kolejną koncepcję prawną oszukańczego świata kreskówek, „oszustwo związane z uczciwymi usługami ", zgodnie z którą chociaż Skilling popełnił nielegalne manewry finansowe (oszustwo), zrobił to, aby uratować firmę i nie czerpać z tego korzyści.

Ulubioną książką Skillinga, typową dla filozofii „tnij i wypalaj", była „Samolubny gen " Richarda Dawkinsa . Skilling miał, według własnej interpretacji, darwinowski pogląd na to, co sprawia, że ​​świat działa. Wierzył, że pieniądze i strach to jedyne rzeczy, które motywują ludzi. 

Powołał komisję ds. oceny wyników (PRC), która oceniałaby pracowników i oceniała ich w skali od 1 do 5, przy czym 5 to najniższa. Piętnaście procent osób musiało otrzymać ocenę piątą niezależnie od bezwzględnych wyników. Piątki dostały dwa tygodnie na próbę znalezienia innej pracy w Enron lub wyrzucenia. Program stał się znany jako „rank and yank" i niewątpliwie stworzył kulturę rzezimieszków w biznesie.

W wywiadzie udzielonym poza sądem podczas procesu holenderskiego dziennikarza Stephana Tychona na temat dominacji w przemyśle i nadużyć, Skilling przyznał, że jest to problem globalny, mówiąc: „O tak, tak, oczywiście, tak".

Nowelizacja ustawy o czystym powietrzu z 1990 r. upoważniła Agencję Ochrony Środowiska (EPA) do ograniczenia ilości zanieczyszczeń, jakie może emitować operator zakładu paliw kopalnych. Na początku lat dziewięćdziesiątych Enron pomógł stworzyć rynek i stał się głównym handlowcem w programie EPA dotyczącym limitów i handlu dwutlenkiem siarki o wartości 20 miliardów dolarów rocznie, prekursora proponowanego dzisiaj handlu emisjamiCO2 (węglowymi).

Zawsze szukając kolejnego oszustwa, Enron wymyślił program ograniczania i handlu dwutlenkiem węgla. Problem polega na tym, że CO2 nie jest zanieczyszczeniem, a zatem EPA nie miała uprawnień do ograniczenia jego emisji.

Kiedy Al Gore objął stanowisko wiceprezesa za Billa Clintona w 1993 roku, od razu zafascynowała go idea międzynarodowego reżimu regulacyjnego w zakresie ochrony środowiska. Prowadził amerykańską inicjatywę przeglądu nowych projektów na całym świecie i wydawania „kredytów" tylu ton rocznej redukcji emisji CO2. Zgodnie z prawem wymagany był system handlu.

Tego właśnie chciał Enron, ponieważ handlowali już kredytami na zanieczyszczenia. Enron energicznie lobbował w Clinton i Kongresie, szukając organu regulacyjnego EPA w sprawie emisji CO2. W latach 1994-1996 Fundacja Enron przekazała prawie milion dolarów organizacji Nature Conservancy, której projekt dotyczący zmian klimatu promuje teorie globalnego ocieplenia. Enron przeznaczył prawie 1,5 miliona dolarów na inne grupy zajmujące się ochroną środowiska, które wspierają międzynarodowe kontrole energetyczne w celu „ograniczenia" globalnego ocieplenia.

Kierownictwo firmy Enron ściśle współpracowało z administracją Clintona, aby pomóc w stworzeniu przerażającego środowiska nauk o klimacie, ponieważ firma wierzyła, że ​​traktat może zapewnić jej potworne finansowe korzyści. Plan był taki, że gdy problem zostanie rozwiązany, rozwiązanie zostanie wyrzucone.

Christopher Horner został zatrudniony przez Enron jako dyrektor ds. stosunków z rządem federalnym. Horner pochodził z Komisji Ochrony Środowiska senatora Josepha Liebermanna (D-Conn.). To było w 1997 roku, zanim powstał protokół z Kioto. Według Homera, drugiego dnia pracy powiedziano mu, że celem nr 1 było uzyskanie traktatu międzynarodowego.

Enron kupił od General Electric największą na świecie firmę wiatrową, GE Wind. Teraz byli także właścicielami największej na świecie firmy produkującej energię słoneczną. Enron zaczął wówczas finansować wszystko, co związane z globalnym ociepleniem, w tym granty dla naukowców, którzy dostarczyliby wyniki korzystne dla ich zainteresowania, czyli „dowód" na to, że ludzie są odpowiedzialni za nadmierną emisję CO2.

Gdyby Protokół z Kioto został ustanowiony jako część prawa amerykańskiego i międzynarodowego, Ken Lay, dyrektor generalny Enronu, ustawił Enron nie tylko do zarabiania miliardów na sprzedaży gazu ziemnego, który miał zastąpić węgiel jako preferowane paliwo w ramach zobowiązań z Kioto, ale jako głównego, jeśli nie jedynego międzynarodowego i krajowego handlowca w nowym świecie barterowym nieuregulowanych kredytów węglowych.

List datowany na 1 września 1998 r., podpisany przez Kena Lay'a i kilku innych globalistów, prosił prezydenta Clintona, by w istocie zaszkodził reputacji i wiarygodności naukowców, którzy twierdzili, że globalne ocieplenie jest przesadnym problemem. 

W liście poprosił Clinton o zamknięcie publicznej debaty naukowej na temat globalnego ocieplenia. W szczególności zwrócił się do Clinton o „umiarkowanie" politycznych aspektów tej dyskusji poprzez powołanie ponadpartyjnej Komisji Błękitnej Wstążki. Cel tej komisji był jasny: zaśmiecanie naukowców-dysydentów na wysokim szczeblu.

Tymczasem Enron zlecił własne wewnętrzne badanie nauki o globalnym ociepleniu. Okazało się, że jest to w dużej mierze zgodne z tymi samymi naukowcami, którym Enron próbował zamknąć usta. Po rozważeniu wszystkich niespójności w nauce o klimacie, raport podsumował: „Bardzo realną możliwością jest to, że wielki alarm klimatyczny może być fałszywym alarmem. Ocieplenie antropogeniczne może być mniej niż sądzono".

Zgodnie ze swoją naturą, Enron nigdy nie upublicznił swoich własnych odkryć.

Ciekawostka: Traktat z Kioto był pomysłem jednej z najbardziej skorumpowanych, manipulacyjnych firm w historii.